ពេលនិយាយដល់នគរបាលចរាចរណ៍ មនុស្សភាគច្រើនតែងនឹកឃើញដល់សណ្តាប់ធ្នាប់ និងសុវត្ថិភាព។ ប៉ុន្តែក្នុងការពិត អារម្មណ៍របស់មនុស្សជាច្រើននៅពេលឃើញស្រមោលឯកសណ្ឋានពណ៌លឿងវិញ គឺ… ភ្ញាក់ផ្អើល និងព្រួយចិត្ត។ មិនមែនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែខុសទេ ប៉ុន្តែគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែខ្លាច ព្រោះពេលខ្លះ ព្រំដែនរវាង “ការរំលឹក” និង “ការផាកពិន័យ” ស្តើងខ្លាំង ដូចជាការងក់ក្បាលតែប៉ុណ្ណោះ។
កណ្តាលចរន្តយានយន្តដែលកកស្ទះ ខ្លាំងមួយសម្លេងកញ្ចែអាចធ្វើឲ្យចង្វាក់ជីវិតដាច់ស្រយាលភ្លាមៗ។ កំហុសអាចតូច ប៉ុន្តែផលវិបាកវិញមិនតូចសោះ។ មនុស្សចាប់ផ្តើមស៊ាំនឹងការត្រូវ “ត្រៀមចិត្ត” រាល់ពេលចេញដំណើរ ដូចជាចរាចរណ៍មិនមែនគ្រាន់តែជាការធ្វើដំណើរទេ ប៉ុន្តែជាការសាកល្បងសំណាងមួយ។
មានអ្នកខ្លះចាត់ទុកថា នេះជាការអនុវត្តច្បាប់។ ប៉ុន្តែក៏មានអ្នកខ្លះមើលឃើញថា នេះជាប្រព័ន្ធមួយ ដែលអំណាច និងកាបូបលុយឈរជិតគ្នាពេក។ នៅពេលភាពតម្លាភាពមិនច្បាស់លាស់ ការជឿទុកចិត្តក៏ចាប់ផ្តើមសឹកស្រាំទៅតាមនោះដែរ។
អ្វីដែលគួរឲ្យនិយាយ មិនមែនថាមានការត្រួតពិនិត្យឬអត់នោះទេ ប៉ុន្តែជាការត្រួតពិនិត្យនោះ បម្រើឲ្យនរណា។ ប្រសិនបើច្បាប់មានឡើងដើម្បីការពារ នោះប្រជាពលរដ្ឋគួរតែមានអារម្មណ៍សុវត្ថិភាព មិនមែនព្រួយបារម្ភឡើយ។ នៅពេលការភ័យខ្លាចធំជាងការគោរព ប្រហែលជាបញ្ហាមិនស្ថិតនៅលើអ្នកចូលរួមចរាចរណ៍នោះទេ។
